Wrzesień 2019 na zdjęciach

WISŁAWA SZYMBORSKA
Chwila

Idę sto­kiem pa­gór­ka za­zie­le­nio­ne­go.
Tra­wa, kwia­tusz­ki w tra­wie
jak na ob­raz­ku dla dzie­ci.
Nie­bo za­mglo­ne, już błę­kit­nie­ją­ce.
Wi­dok na inne wzgó­rza roz­le­ga się w ci­szy.

Jak­by tu­taj nie było żad­nych kam­brów, sy­lu­rów,
skał war­czą­cych na sie­bie,
wy­pię­trzo­nych ot­chła­ni,
żad­nych nocy w pło­mie­niach
i dni w kłę­bach ciem­no­ści.

Jak­by nie prze­su­wa­ły się tędy ni­zi­ny
w go­rącz­ko­wych ma­li­gnach,
lo­do­wa­tych dresz­czach.

Jak­by tyl­ko gdzie in­dziej bu­rzy­ły się mo­rza
i roz­ry­wa­ły brze­gi ho­ry­zon­tów.

Jest dzie­wią­ta trzy­dzie­ści cza­su lo­kal­ne­go.
Wszyst­ko na swo­im miej­scu i w układ­nej zgo­dzie.
W do­lin­ce po­tok mały jako po­tok mały.
Ścież­ka w po­sta­ci ścież­ki od za­wsze do za­wsze.
Las pod po­zo­rem lasu na wie­ki wie­ków i amen,
a w gó­rze pta­ki w lo­cie w roli pta­ków w lo­cie.

Jak okiem się­gnąć, pa­nu­je tu chwi­la.
Jed­na z tych ziem­skich chwil
pro­szo­nych, żeby trwa­ły.

Sierpień 2019 nazdjęciach

Agnieszka Osiecka

Jeżeli gdzieś jest niebo

Nie wiedziałam, że tak blisko
jest to wszystko,
to wszystko, o co chodzi...
Nie wiedziałam, że tej zimy
zatańczymy,
zatańczymy jak w ogrodzie...
Nie wiedziałam, że się ręce
z tego tańca
jak z wieńca
nie rozpłaczą,
nie wiedziałam, że się serca
nigdy więcej,
nigdy więcej nie rozłączą,
nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu...
nie wiedziałam, że ja także będę Ewą,
nie wierzyłam, nie czekałam, nie przeczułam
w głębi snu,
że jeżeli gdzieś jest niebo,
to tu, to tu.

Nie wiedziałam, że się serca tak ostudzą,
uwierzyłam, że umiera się parami,
nie wiedziałam, że się ludzie różnie budzą
jak okręty, nie te same, choć w tej samej wciąż
przystani...

Nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu...
Nie wiedziałam, że odfrunie, co się rzekło,
nie czekałam, nie cierpiałam, nie przeczułam
w głębi snu,
że jeżeli gdzieś jest piekło,
to tu.

Lipiec 2019 na zdjęciach

*** (Hasło nasze ma dla nas swe dzieje tajemne)
 BOLESŁAW LEŚMIAN

Ha­sło na­sze ma dla nas swe dzie­je ta­jem­ne:
Lam­pa, gdy noc już zdą­ży świat mro­kiem owio­nąć,
Win­na zga­snąć w tej szy­bie, a tam­tej za­pło­nąć.
Na znak ten od­dech tra­cę. Już scho­dy są ciem­ne.

Cze­kasz z dło­nią na klam­ce i gdy drzwi otwie­ra,
Tulę tę dłoń, co jesz­cze ma chłód klam­ki w so­bie,
A ty za­mian przy­ci­skasz moje ręce obie
Do ser­ca, któ­re za­wsze u drzwi ob­umie­ra.

Wcho­dzę cisz­kiem, jak gdy­by krok każ­dy knuł zbrod­nię,
Mię­dzy sprzę­ty, co dla mnie są sprzę­ta­mi cza­rów.
Sama ście­lesz swe łóż­ko we­dług swych za­mia­rów,
By szczę­ściu i piesz­czo­tom było w nim wy­god­nie.

I za­zwy­czaj do­pó­ty mil­czy­my obo­je,
Do­pó­ki nie do­peł­nisz pod­ję­te­go tru­du.
Ileż w dło­niach twych pie­czy, mi­ło­ści i cudu!
Ko­cham je, ko­cham za to, że pięk­ne, że two­je.